Πρέπει να αλλάζουν όνομα τα συγκροτήματα όταν αλλάζουν βασικά μέλη;

Πρόσφατα μίλησα με τον ιδρυτικό μέλος και κιθαρίστα μιας πολύ διακεκριμένης metal μπάντας, του οποίου το όνομα θα παραμείνει άγνωστο.

Το συγκρότημα του υπάρχει εδώ και καιρό και όλο αυτό το διάστημα έχουν αλλάξει πολλά μέλη. Οπότε, αυτός ο κιθαρίστας, αφού είδε ότι κάποιες φορές κατακρίνω τους Slayer που συνεχίζουν χωρίς τον Hanneman και τον Lombardo, με ρώτησε: «Πόσα ιδρυτικά μέλη πρέπει ένα συγκρότημα να έχει για να κρατήσει το όνομα του;» και του απάντησα αυτό που απαντούσα πάντα: «Δεν είναι το πόσα ιδρυτικά μέλη του original line up έχουν παραμείνει σε ένα συγκρότημα. Είναι το εάν αυτοί που έχουν κάνει τη μέγιστη προσφορά είναι ακόμη στο συγκρότημα.»

(Και όσο και εάν απεχθάνομαι να το παραδεχτώ, αυτές οι προσφορές δεν είναι αναγκαίο να έρχονται με τη μορφή της σύνθεσης τραγουδιών. Το γεγονός ότι οι Anthrax και οι Mötley Crüe κατάφεραν να γράψουν καλά album χωρίς τον Belladonna και τον Vince Neil δεν έπαιξε ρόλο σε ένα σημαντικό κομμάτι των οπαδών, διότι στο συλλογικό μυαλό αυτού του σημαντικού μέρους των οπαδών τόσο ο Belladonna όσο και ο Neil έπαιξαν τον ίδιο σημαντικό ρόλο για τον ήχο των Anthrax και Mötley Crüe όσο και οι Scott Ian και Nikki Sixx.)

Για αυτό ποτέ κανείς δεν κατακρίνει τους Napalm Death που συνεχίζουν να αποκαλούνται Napalm Death παρόλο που, και είναι αστείο αυτό, κανένα από τα μέλη τους δεν ήταν στο συγκρότημα όταν ξεκίνησαν. Για τους περισσότερους, το έργο των Napalm Death ξεκίνησε με το τρίτο τους album, “Harmony Corruption”. Και από τη στιγμή που οι Shane Embury, Mitch Harris και Barney Greenway είναι ακόμη στο συγκρότημα, κανείς δεν νοιάζεται εάν αυτοί είχαν κάποια σχέση με το “Scum”. Από την άλλη, το ότι ο  Axl Rose προσπάθησε να συνεχίσει τους Guns χωρίς τον Slash ή Izzy ή Duff, δεν του βγήκε σε κάτι καλό.

Αλλά, και εδώ είναι το ζουμί, έχω αρχίσει να αλλάζω γνώμη για όλο αυτό. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι από τη στιγμή που οποιοδήποτε μέλος του κλασικού line up του συγκροτήματος φεύγει, το συγκρότημα θα πρέπει να αναγκάζεται να εγκαταλείψει το όνομα του.

Υπό αυτή τη σκοπιά των αυτοδημιούργητων κανόνων του metal, οι Napalm Death θα είχαν τελειώσει το 1991, όταν ο drummer Mick Harris έφυγε από το συγκρότημα.  Οι Megadeth θα ήταν τελειωμένοι όταν ο Marty Friedman έφυγε το 2000. Οι Black Sabbath θα έπρεπε να λέγονται Heaven and Hell (ή κάτι άλλο εκτός από Black Sabbath) τη στιγμή που αντικατέστησαν τον Ozzy με τον Dio, και θα έπρεπε να το αλλάξουν πάλι όταν αντικατέστησαν τον Dio με τον Ian Gillan. Όλα τα album των Anthrax, από το “Persistence of Time”, συμπεριλαμβανομένου και του  “Worship Music”, θα έπρεπε να κυκλοφορήσουν με άλλο όνομα κ.ο.κ.

Το οποίο αναγνωρίζω πως είναι γελοίο. Οι Napalm Death μπορεί να έχασαν τον Mick Harris μετά το “Harmony Corruption”, αλλά δεν έχασαν ποτέ αυτόν που τον αντικατέστησε, τον Danny Herrera – το οποίο σημαίνει πως έχουν το ίδιο line up από το 1991. Τα δύο αγαπημένα μου album των Anthrax ήταν χωρίς τον Joey Belladonna, και δεν άκουσα κανένα να γκρινιάζει γιατί ο Dan Spitz δεν ήταν στο “Worship Music”. Και ποτέ κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο Dave Mustaine ήταν και είναι οι Megadeth πριν και μετά την εποχή Friedman/Menza, το οποίο θεωρείται και το απόλυτο line up τους συγκροτήματος.

Αλλά εάν είμαι παράλογος είναι γιατί, κυριολεκτικά πολεμάω τη φωτιά με φωτιά. Γιατί είναι αναμφισβήτητο ότι οι αλλαγές στο line up ενός συγκροτήματος δεν είχαν ποτέ μικρότερη σημασία από τώρα, στο 2015.

Σκεφτείτε το: Στο 1989, όταν το “Pretty Hate Machine” των Nine Inch Nails κυκλοφόρησε, η ιδέα του Trent Reznor να κυκλοφορήσει ένα solo album με όνομα συγκροτήματος ήταν μοναδική. Τώρα είναι πλέον νόμος: συγκροτήματα όπως The Faceless, Arsis και White Wizzard αλλάζουν τόσο συχνά τα μέλη τους που είναι το ίδιο δύσκολο να ονοματίσεις μουσικούς που δεν έχουν παίξει στη μπάντα όσο και να ονοματίσεις αυτούς που είναι τώρα στη μπάντα. Οι Anthrax είναι τώρα στον τέταρτο lead κιθαρίστα και στον τρίτο τραγουδιστή μέσα σε αυτόν τον αιώνα ( και αυτό εάν αγνοήσουμε το σύντομο χρονικό διάστημα που ο Frank Bello έφυγε και πήγε στους Helmet, ένα κουαρτέτο που είχε δεκατέσσερα διαφορετικά μέλη από το 1989). Παρόλη τη γκρίνια στο internet για τους Black Sabbath που άφησαν τον Bill Ward έξω από το reunion, δεν επηρεάστηκαν ούτε στο ελάχιστο οι πωλήσεις ή η παρουσία κόσμου στις συναυλίες. Οι Black Dahlia Murder και οι The Red Chord αλλάζουν drummer τόσο συχνά που νομίζεις πως εκρήγνυνται αυθόρμητα, Spinal Tap-Style. Τα μέλη των In This Moment που δεν είναι η Maria Brink, ουσιαστικά δεν δείχνουν ποτέ τα πρόσωπα τους. Οι Slipknot έχουν πάρει όχι ένα αλλά δύο καινούρια μέλη, εκ των οποίων κανένας δεν αναγνωρίζεται ως κάτι άλλο εκτός από προσληφθείς βοηθός. Οι KISS, περίπου κυριολεκτικά, προσλαμβάνουν όμοιους για να αντικαθιστούν αυτούς που έχουν φύγει. Projects όπως οι Nine Inch Nails και οι Napalm Death δεν είναι η εξαίρεση πλέον. Είναι ο κανόνας.

(Και αυτά είναι κυρίως συγκροτήματα που μου αρέσουν!)

Αλλά είναι λίγο περίεργο να υποβιβάζεις την προσφορά διάφορων μουσικών συνεχίζοντας λες και το group δεν έχει αλλάξει. Και αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό όταν μιλάμε για καταστάσεις όπου η νέα βερσιόν του συγκροτήματος δεν μοιάζει σχεδόν σε τίποτα με την παλαιότερη:  Sabbath, Maiden, Guns N’ Roses, Mötley Crüe, Anthrax και Job for a Cowboy είναι απλώς λίγα από τα συγκροτήματα, τα οποία κάποια στιγμή πέρασαν από αλλαγές στο line up οι οποίες παράλλαξαν βίαια τον ήχο τους.

Βέβαια, δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί όλα αυτά τα συγκροτήματα θέλουν να διατηρήσουν το όνομα τους, παρ’ όλες τις ατελείωτες αλλαγές στο line up. Από τη μία, κάθε παθιασμένος μουσικός θα αντιμετωπίζει το συγκρότημα του σαν το παιδί του και μόνο οι έφηβες white trash μητέρες θέλουν να πετάξουν τα παιδιά τους. Σε ένα πιο κυνικό επίπεδο, το να αλλάξεις το όνομα του συγκροτήματος είναι μια ηλίθια κίνηση στη καριέρα σου. ‘Το συγκρότημα σου είναι η μάρκα σου’, λέει το ρητό και παίρνει πολύ χρόνο και πολύ δουλειά για να κάνεις γνωστή και αξιοσέβαστη τη μάρκα σου. Χωρίς το original line-up, οι εγγυήσεις επίδοσης και η προώθηση των ηχογραφήσεων μάλλον θα πέσουν – αλλά δεν θα πέσουν τόσο όσο εάν αλλάξεις το όνομα της μάρκας σου. Αυτό είναι ένα ακραίο παράδειγμα αλλά χρήσιμο για να ξεκαθαρίσω την άποψη μου: Εάν ο Axl Rose είχε αναγνωρίσει πως οι Guns N’ Roses είχαν διαλυθεί όταν διαλύθηκαν, θα είχε χάσει τα 10.000.000 δολάρια προώθησης από την δισκογραφική του,  που τα είχε εξασφαλίσει ο τότε μάνατζερ τους όταν ο Slash και οι υπόλοιποι ήταν ακόμη στο συγκρότημα. Και είμαι σίγουρος ότι όποιες και εάν είναι οι εγγυήσεις των Job for a Cowboy, οι οποίες σίγουρα δεν είναι τόσο μεγάλες, είναι πολύ καλύτερες από αυτές που θα είχαν εάν άλλαζαν το όνομα τους (Welfare for an Astronaut, ίσως;)

(Παρεμπιπτόντως, για αυτό το λόγο οι μουσική τσακώνονται για το ποιος θα έχει την ιδιοκτησία του ονόματος, το οποίο κάποιες φορές οδηγεί στο να υπάρχουν πολλές παραλλαγές του ίδιου συγκροτήματος: Queensrÿche, L.A. Guns κλπ.)

Ούτε και είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί οι οπαδοί είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν την κοροϊδία ( ή την ημι-κοροϊδία): έχουν επενδύσει συναισθηματικά στο συγκρότημα και δεν θέλουν να χαθεί. Ουσιαστικά, βρίσκονται σε άρνηση.

Αλλά το γεγονός ότι αυτό το φαινόμενο είναι κατανοητό δεν σημαίνει πως είναι και αποδεχτό. Ο ασφυχτικός τρόπος (death grip) που οι μουσικοί αντιμετωπίζουν τη μάρκα/μπάντα είναι επιβλαβής για ένα από τα πιο όμορφα πράγματα ενός συγκροτήματος – ότι είναι εδραιωμένες μονάδες των οποίων η τέχνη είναι το παράγωγο της συνεργασίας μεταξύ πολλών μοναδικών προσωπικοτήτων. Οπότε, μπορεί να είναι άδικο να λέω: «Οι Slayer δεν πρέπει να ονομάζονται Slayer πλέον» αλλά είναι, επίσης, άδικο να υπερασπιζόμαστε ότι οι Slayer του 2015 είναι οι ίδιοι Slayer του 1986 (ξέρετε, αυτοί που είναι ο πραγματικός λόγος που δίνουμε σημασία σε αυτούς). Το κλισέ ‘Όλα τελειώνουν’ είναι ένα από τα κλισέ που είναι κλισέ για κάποιο λόγο: Είναι αλήθεια. Οι οπαδοί και οι μουσικοί πρέπει να το σκεφτούν και να το αποδεχτούν προτού ένα συγκρότημα καταλήξει να είναι απλώς ένα μεγάλο αστείο.

Σ.Σ. Συμπεριλαμβάνω τα γενικώς αποδεκτά line-ups των συγκροτημάτων, γιατί κάποιες φορές η βερσιόν που θυμούνται οι οπαδοί με συμπάθεια και αγάπη δεν είναι στην πραγματικότητα η original βερσιόν του συγκροτήματος (βλ. Iron Maiden, Megadeth, Anthrax, κλπ.).

rockoverdose.gr